Zapraszam do wspólnego przeżywania moich afrykańskich i azjatyckich przygód na archiwalnych kartach portalu.

Ale zanim wsiądziemy do pociągu, dwa słowa o mnie..

Brat – 1, nierodzony, Masai – Salaton

uwielbiam

wiatr połonin i chłód Bieszczad o poranku,
dzwięk gitary przy ognisku,
słońce Afryki,
błysk pasji w oczach przyjaciół

W liczbach

Lat – 23
Odwiedzonych krajów – 36
Odwiedzonych kontynentów – 4
Jezyków, w których moge spróbować się dogadać – 4
Napisanych książek – 1 (UWAGA! Robię casting na mojego wydawcę! )
Wystaw – wciąż 0

prywatnie

moją pierwszą miłością byl taniec…
Podczas 12 letnich treningów zdażyłam jednak zniechęcić … 13 partnerów

Od tamtej pory idzie mi trochę lepiej

Chciałabym…

jutro: skoczyć ze spadochronem

nigdy: nie przestać wierzyć w świat

Przygotowania

Już na początku stycznia drzwi domów, szkół i urzędów przystroiły czerwonozłote symbole. Oznaczające odpowiednio nadejście wiosny i powodzenie. Trudno znaleźć dom bez czerwonych dekoracji.. Nad głowami zawisły poziomkowe lampiony i czerwone wstęgi. Miasto rozweselało. Chiński Nowy Rok już w końcu za miesiąc!

Nadchodzące święto widać też oczywiście w sklepach i centrach handlowych, a także na ulicach, gdzie powstają liczne stoiska i stragany obsługujące zapominalskich. Można na nich znaleźć czerwone lampiony, czerwone koraliki, czerwone koperty i papierowe dekoracje… oczywiście w czerwonym kolorze.

Czerwień chroni

Chiński Nowy Rok związany jest z legendą o bestii Nian, która przed wiekami zaczęła nękać ludzi. Mieszkańcy zagrożonych miast poradzili sobie z potworem dopiero, gdy zauważyli iż ten boi się czerwonego koloru i odgłosu petard. Na pamiątkę tego zdarzenia Chińczycy – i nie tylko – do dziś co roku ubierają miasta w czerwone szaty a w wigilię święta odpalają petardy.

Warto bowiem wiedzieć, że Festiwal Wiosny obchodzony jest w wielu krajach świata – od Singapuru, przez Tajwan, Wietnam, Chiny, do Japonii i Korei. Zwyczaje różnią się nieznacznie. Czerwień i huk petard pozostają jednak wszędzie niezmienne.

Obyś był bogaty!

/Chinatown, Singapur/

/Chinatown, Singapur/

W tym okresie każda niemal ulica nabiera zatem niepowtarzalnie symbolicznego znaczenia. Noworoczne znaki i życzenia mają przynieść właścicielom szczęście i bogactwo – zaskakująco często wymieniane wśród noworocznych życzeń. Tutaj bezpośrednia wzmianka o pieniądzach jest jak najbardziej właściwa. Świadczą o tym liczne, towarzyszące świętu zwyczaje: w wigilię Nowego Roku dzieci dostaną od rodziców czerwone koperty z pieniędzmi, powszechnie rozdawane są czekoladki w kształcie monet, a także pomarańcze i mandarynki – symbole powodzenia i bogactwa.

/a ja rozdaje dzieciom czekoladkowe pieniadze.. dzieciom i .. Marcie /

Rodzina najważniejsza

Mimo petard i wielobarwnych strojów powitanie Chińskiego Nowego Roku znacznie odbiega od tego, do którego Europa mnie przyzwyczaiła. Młodzi nie wychodzą tutaj na sylwestrowe zabawy. W mieście nie ma hucznych noworocznych koncertów i tańców do rana. Festiwal Wiosny spędza się w domu, z rodziną, gdzie przy zastawionym świątecznymi potrawami stole zostaną złożone życzenia i wymienione uściski.

Jedność w różności

Dopiero późnym wieczorem niektóre rodziny wyjdą na spacer do centrum miasta. Tam, a także w Chinatown, wśród radosnego tłumu ma miejsce uroczysta i raczej spokojna gala, oraz głośny i zupełnie niespokojny targ. Na ulicach stoją wielkie kosze z orzechami i pestkami dyni, pomarańcze i stragany z wyprzedażą supertanich chińskich ubrań.

Co chwila spotkać można przeróżnych magików – przepowiadają przyszłość z kart, sprzedają chińskie wróżby i wszyscy powalająco się uśmiechają. Here, lady! – słyszę obok siebie – One dolar.- Za cenę jednego dolara stojąca obok maszyna zeskanuje moje linie papilarne. Nie ma pewniejszej wróżby.

Obok mogę kupić chińskie amulety, stojące zaraz koło posągów Buddy i figurek Matki Boskiej. Postępująca akulturacja. Równość etniczna i religijna to przecież jedna z najważniejszych wizytówek Singapuru.

Rok szczura

Dochodzi północ. Tłum powoli przemieszcza się spod sceny i ze straganów do miejsca, gdzie za chwilę nastąpi przedstawienie. Taniec zimnych ogni rozświetli niebo, by po raz kolejny móc sobie życzyć Xin nian kuai le! Nadchodzi Rok Szczura – według astrologów idealny czas na życiowe zmiany. Dzisiejsze postanowienia na pewno będą pomyślne. Więc może warto spróbować?

Więcej na:
http:/miasta.gazeta.pl/zielonagora/1,35182,4912788.html

Kolaż barw i smaków otulony płaszczem złota i purpury

Woń wielobarwnych kwiatów przyprawiona intensywnością kadzidełek

a na ziemi.. banany, pomarańcze i kokosy
w bladym świetle zagubionych świec i wschodzącego słońca

- niezwykła mozajka orientu, wprowadzająca zmysły w magiczny taniec chwili

na początku była woda..

Wszystko zaczyna się nad rzeką.

To tam, pod płaszczem nocy, wierni rozpoczynają pierwszy rozdział swojej dzisiejszej podróży.. Przy blasku porozrzucanych, niby przypadkowo i chaotycznie, świec modlą się o siłę i odwagę, by przejść dzisiejszą próbę.

To tam spotykają się całe rodziny, by wspierać wybrańca, który składa w tym roku ofiarę swego cierpienia bogu Murugan.

To tam następuje ceremonia oczyszczenia, misternych przygotowań i błogosławieństwo.

by nie czuć bólu..

Wierni przybywają do Batu Caves z daleka. Po wielodniowych przygotowaniach, licznych wyrzeczeniach (m.in. powstrzymania się od jedzenia mięsa) nadchodzi ten dzień, gdy mogą usiąść wraz z bliskimi na ziemi pełnej wielobarwnych darów, przystroić swoje ciało licznymi hakami i.. nie czuć bólu..

Fenomen ten tłumaczony jest przez niektórych białym popiołem, którym pokrywane jest ciało. Inni dodają sok z cytryny i mleko, lub czerwoną farbę.. a jednak, to wszystko nie tłumaczy braku krwi i tego nieobecnego spojrzenia.. nawet u najmłodszych..

Wielogodzinne przygotowania trwają..

i poczuć jedność z bogiem..

.. a potem przychodzi moment błogosławieństwa.. poświęcenia..

Ciszę przerywają radosne okrzyki, dźwięk bębnów i śpiewy wprowadzające wybranych w niezrozumiały trans.

Trudno zrozumieć ich krzyki i tańce. Trudno wytłumaczyć tę ekstazę, magię, wielkość emocji i wiary, tak bliską, że prawie dotykalną.. a jednak tak daleką..

pielgrzymka..

Słońce powoli zaczyna zmieniać nasycenie kolorów.. wstaje nowy dzień. Budzi się świat jeszcze wyraźniej ujawniając nieobecność wiernych. W każdym wieku. Każdej płci. Bóg nie stawia granic.

I w takim właśnie nastroju, pełnym coraz intensywniejszej woni kwiatów, rozlewanego mleka i cytryn, pełnym niezrozumiałych krzyków i tańców pielgrzymów, pełnych radosnego tłumu i niesionych na głowach dzbanów z mlekiem – symbolem czystości rozpoczynamy wędrówkę do ukrytej w skale świątyni.

schody do nieba

a na koniec.. prawie 300 stromych schodów.. ostateczna rozprawa ze słabością i lękiem.. by nie zemdleć, by wytrzymać, dotrzeć do celu i znaleźć.. radość czy przerażenie ? Wieczne pytanie o to, co znajdziemy na końcu..

/przed obliczem Boga/

refleksyjnie..

Zaskakująca jest radość, która tych ludzi przepełnia, ulotne uniesienie i niesłychana pewność wiary. W tych wszystkich twarzach niewiele jest brutalności, którą nam łatwo byłoby nazwać wiele z obrzedów Thaipusam.

To, co zastanawia jest jednak głębsze. Bo może nie chodzi tu o spór o to, czy ranienie się powinno być społecznie akceptowane, lecz o symbole tożsamości, które w naszym globalnym świecie tak szybko się gubią.

Ci ludzie, często na codzień eleganccy biznesmeni, raz do roku zdejmują garnitur, by położyć na głowie dzban z mlekiem.. może zatem warto, w dobie powszechnej kalifornizacji, zapytać gdzie się podziało nasze Thaipusam?

na koniec

Bardzo popularna wśóod wiernych jest pielgrzymka z Chinatown w Kuala Lumpur ( gdzie odbywają się przygotowania) do Batu Caves. Przygotowania przy rzece, które opisuję powyżej mają wówczas miejsce w stolicy, a cała ceremonia jest dłuższa i trwa często od wczesnych, nocnych prawie godzin do późnego wieczora następnego dnia).

Warto również zaznaczyć, że nie wszyscy wierni przekłuwają swoje ciało drutami i hakami. Wielu niesie jedynie w ofierze mleko i owoce. Są jednak i tacy, którzy na drutach wbitych w ciało budują całe metalowe konstrukcje – przenośne ołtarze, zwane kavadi.

Leży przy granicy z Tanzanią, na przysłowiowym końcu świata, bo poza jeziorem i Masajami nie ma tam nic co wpisuje się w kanony pragmatyzmu. Udało mi się jednak namówić Kenijczyków u których mieszkam i bynajmniej nie żałowali.

Jakość drogi stosowna do przydomku “końca świata”, pełna kamieni, pyłu, rzadko asfaltu..

.. no i ta podróż niczym w amerykańskich filmach ) eh..

A to moi kenijscy gospodarze, zaskoczeni urokiem jeziora

poza centrum

Po obu stronach drogi stoją śliczne budynki i bloki – nowe, kolorowe,
często z basenem. Poczucie bezpieczeństwa psują jedynie trzymetrowe mury.
(Kileleshwa, Nairobi)

100 metrów dalej… (Kileleshwa, Nairobi)

Takie
stragany są normą w innych częściach Afryki. W Kenii również, ale nie w
miastach. W Nairobi rząd zakazał handlu ulicznego. Za zrobienie takiego
zdjęcia można dostać po uszach. Sprzedawcy boją się konsekwencji
nielegalnej działalności.

Jedzenie

Ugali – kukurydziana,
niesłona papka – to podstawa diety Kenijczyków. Kroi się ją nożem,
polewa sosem i je razem z mięsem i szpinakiem albo fasolą.

Typowy wieczorny posiłek: ugali, mięso i sukuma – przypominająca trochę nasz szpinak (pyszna!).

W domach taki lunch je się zawsze rękoma. Przy stole stoją wtedy: miska, dzbanek gorącej wody i mały ręczniczek do mycia rąk.

W strone Mount Kenii

Matatu – szalone lokalne autobusy-dyskoteki. Na szczęście tłok na drogach uniemożliwia jazdę w „zabijającym” tempie…

Nyeri

Obok anglikańskiego kościółka niepozorny cmentarz zaprasza białofioletową furtką.
W środku, wokół porośniętych trawą i zapomnianych grobów, jeden
z nich zaprasza białym kamieniem i kwiatami. To pomnik lorda Badena Pawella – założyciela
harcerstwa, który ostatnie 3 lata swojego życia spędził w Nyeri i tu
został pochowany.

Na równiku

Zaskoczony będzie ten, kto
oczekuje wielkich ceremonii przejścia i orkiestry. Równik wita turystów
mocno zmęczonym już znakiem „this sign is on the Equator” pamiętającym
jeszcze czasy kolonializmu brytyjskiego oraz obszernym targiem. Dla
tych, którzy mają za dużo pieniędzy Kenijczycy oferują wykupienie
certyfikatu i show, które polega na udowodnieniu, że droga po 2 stronach znaku spływa w
różne strony.

Targ na równiku oferuje wszystko w cenach przemnożonych przez ilość równoleżników.

Nanyuki

Czyli trochę normalnego kenijskiego życia w rolniczym miasteczku. Stragany, pseudosupermarkety i rowery…

.. i przeraźliwe zimno. Teraz w Kenii jest zima – temperatura często wynosi 12 stopni C, wieje wiatr, a dzieci chodzą w czapkach. W Nanyuki jest zimno, ze względu na wysokość (2000 m n.p.m ) i górę.

Jedziemy poza miasto i spotykamy rodzinę, która zabiera nas na spacer. Rodzinę, czyli tatę, żony i braci z różnych mam.

Mount Kenya

Widoczna jedynie o świcie. Biała góra. Jest miejscem, gdzie mieszka Bóg Kikuyu – jednego z plemion kenijskich.

Thika

Miasto ananasów i wodospadów.

prosto z CV

sercem wciąż Zielonogórzanka, choć od 3 lat w Warszawie

Afrykanistyka, Uniwerek  

Biznes Międzynarodowy, SGH

lat 22

uwielbiam

słońce, góry, także w suahili  

i… lody pistacjowe z Malinowej… nawet zimą 

nienawidzę

marznąć!!!

i wstawać rano!! rano.. czyli koło 11

chyba, że w Afryce…

prywatnie

moją pierwszą miłością był taniec…

Podczas 12 letnich treningów zdążyłam jednak zniechęcić … 13 partnerów

chciałabym

jutro: skoczyć ze spadochronem

nigdy: nie przestać wierzyć w świat  

]]> http://marta.fotal.pl/mia/feed/ 2