Thaipusam

Czyli wybuchowa mieszanka chaosu woni i barw hinduskiego święta w Kuala Lumpur

Kolaż barw i smaków otulony płaszczem złota i purpury

Woń wielobarwnych kwiatów przyprawiona intensywnością kadzidełek

a na ziemi.. banany, pomarańcze i kokosy
w bladym świetle zagubionych świec i wschodzącego słońca

- niezwykła mozajka orientu, wprowadzająca zmysły w magiczny taniec chwili

na początku była woda..

Wszystko zaczyna się nad rzeką.

To tam, pod płaszczem nocy, wierni rozpoczynają pierwszy rozdział swojej dzisiejszej podróży.. Przy blasku porozrzucanych, niby przypadkowo i chaotycznie, świec modlą się o siłę i odwagę, by przejść dzisiejszą próbę.

To tam spotykają się całe rodziny, by wspierać wybrańca, który składa w tym roku ofiarę swego cierpienia bogu Murugan.

To tam następuje ceremonia oczyszczenia, misternych przygotowań i błogosławieństwo.

by nie czuć bólu..

Wierni przybywają do Batu Caves z daleka. Po wielodniowych przygotowaniach, licznych wyrzeczeniach (m.in. powstrzymania się od jedzenia mięsa) nadchodzi ten dzień, gdy mogą usiąść wraz z bliskimi na ziemi pełnej wielobarwnych darów, przystroić swoje ciało licznymi hakami i.. nie czuć bólu..

Fenomen ten tłumaczony jest przez niektórych białym popiołem, którym pokrywane jest ciało. Inni dodają sok z cytryny i mleko, lub czerwoną farbę.. a jednak, to wszystko nie tłumaczy braku krwi i tego nieobecnego spojrzenia.. nawet u najmłodszych..

Wielogodzinne przygotowania trwają..

i poczuć jedność z bogiem..

.. a potem przychodzi moment błogosławieństwa.. poświęcenia..

Ciszę przerywają radosne okrzyki, dźwięk bębnów i śpiewy wprowadzające wybranych w niezrozumiały trans.

Trudno zrozumieć ich krzyki i tańce. Trudno wytłumaczyć tę ekstazę, magię, wielkość emocji i wiary, tak bliską, że prawie dotykalną.. a jednak tak daleką..

pielgrzymka..

Słońce powoli zaczyna zmieniać nasycenie kolorów.. wstaje nowy dzień. Budzi się świat jeszcze wyraźniej ujawniając nieobecność wiernych. W każdym wieku. Każdej płci. Bóg nie stawia granic.

I w takim właśnie nastroju, pełnym coraz intensywniejszej woni kwiatów, rozlewanego mleka i cytryn, pełnym niezrozumiałych krzyków i tańców pielgrzymów, pełnych radosnego tłumu i niesionych na głowach dzbanów z mlekiem – symbolem czystości rozpoczynamy wędrówkę do ukrytej w skale świątyni.

schody do nieba

a na koniec.. prawie 300 stromych schodów.. ostateczna rozprawa ze słabością i lękiem.. by nie zemdleć, by wytrzymać, dotrzeć do celu i znaleźć.. radość czy przerażenie ? Wieczne pytanie o to, co znajdziemy na końcu..

/przed obliczem Boga/

refleksyjnie..

Zaskakująca jest radość, która tych ludzi przepełnia, ulotne uniesienie i niesłychana pewność wiary. W tych wszystkich twarzach niewiele jest brutalności, którą nam łatwo byłoby nazwać wiele z obrzedów Thaipusam.

To, co zastanawia jest jednak głębsze. Bo może nie chodzi tu o spór o to, czy ranienie się powinno być społecznie akceptowane, lecz o symbole tożsamości, które w naszym globalnym świecie tak szybko się gubią.

Ci ludzie, często na codzień eleganccy biznesmeni, raz do roku zdejmują garnitur, by położyć na głowie dzban z mlekiem.. może zatem warto, w dobie powszechnej kalifornizacji, zapytać gdzie się podziało nasze Thaipusam?

na koniec

Bardzo popularna wśóod wiernych jest pielgrzymka z Chinatown w Kuala Lumpur ( gdzie odbywają się przygotowania) do Batu Caves. Przygotowania przy rzece, które opisuję powyżej mają wówczas miejsce w stolicy, a cała ceremonia jest dłuższa i trwa często od wczesnych, nocnych prawie godzin do późnego wieczora następnego dnia).

Warto również zaznaczyć, że nie wszyscy wierni przekłuwają swoje ciało drutami i hakami. Wielu niesie jedynie w ofierze mleko i owoce. Są jednak i tacy, którzy na drutach wbitych w ciało budują całe metalowe konstrukcje – przenośne ołtarze, zwane kavadi.

Portal Fotal.pl

Zobacz więcej publikacji w dziale Marta Miłkowska.
Obserwuj komentarze tego artykułu za pomocą RSS 2.0.
Skomentuj ten artykuł poniżej.